Με τον Ευγένιο Τριβιζά

Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι εξερευνητής, εφευρέτης και ζογκλέρ μελάτων αυγών. Έχει ανακαλύψει το Νησί των Πυροτεχνημάτων, τη Φρουτοπία, το Πιπερού, το Κουτσουλιστάν, την Κουμασιλάνδη, τη Χώρα των Χαμένων Χαρταετών και την Πολιτεία με Όλα τα Χρώματα εκτός από το Ροζ.
Οι γνωστότερες εφευρέσεις του Ευγένιου είναι: ο γαργαλιός (ένα μηχάνημα που σε γαργαλάει όταν είσαι λυπημένος), το ηλεκτρικό ρουφοσκόπιο (ένας συνδυασμός τηλεσκόπιου και ηλεκτρικής σκούπας, με το οποίο όχι μόνο βλέπει κανείς τα αστέρια, αλλά άμα θέλει τα ρουφάει και τα κάνει γιρλάντες), ο φαγώσιμος χαρτοπόλεμος, η μπανιέρα με τις δώδεκα τρύπες, ο ιπτάμενος ανεμόμυλος, η τσουλήθρα με τα σκαλοπάτια, η μελωδική ομπρέλα, το παπιγιόν για νάνους και ο αναδρομικός καθρέφτης (που σε δείχνει όπως ήσουνα πριν από δέκα χρόνια).
Ο Ευγένιος ζει στο Νησί των Πυροτεχνημάτων με τον παπαγάλο του, τη Σύνθια, τον άσπρο του ελέφαντα, τον Πουκιπόν, τη Λιλή, την παρδαλή λεοπάρδαλη, τον Οράτιο Αοράτιο, το αόρατο πράσινο καγκουρό, και άλλους πολλούς γνωστούς και φίλους.
Ο Ευγένιος έχει μία μοναδική συλλογή από κομμάτια παλιών παραμυθιών. Η σπάνια συλλογή του περιλαμβάνει: ένα πούπουλο από το μαξιλάρι που κοιμόταν η πεντάμορφη πριγκιποπούλα, το κορδόνι από το δεξί παπούτσι του παπουτσωμένου γάτου, ένα τούβλο απ’ το σπίτι που είχαν χτίσει τα τρία γουρουνάκια, τα γυαλιά της γιαγιάς της Κοκκινοσκουφίτσας και το φυτίλι από το λυχνάρι του Αλαντίν.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σας βιβλίο όταν ήσασταν παιδί;

Δεν ήταν μόνο ένα. Πολλά βιβλία με μάγευαν. Ξεχωρίζω την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», τον «Μικρό πρίγκιπα» και τα «Ταξίδια του Γκιουλιβερ», που μου προκάλεσαν την επιθυμία να εκφραστώ κι εγώ ο ίδιος μέσα από τη φαντασία, το όνειρο και το παράλογο. Αργότερα διαπίστωσα ότι τα βιβλία αυτά που έγιναν τα πρότυπά μου έχουν πολλές ακόμα διαστάσεις. Είναι ταυτόχρονα, απλά και περίπλοκα, εύληπτα και εμβριθή. Λειτουργούν σε πολλά διαφορετικά επίπεδα και μπορεί να τα απολαμβάνει τόσο ένα παιδί όσο και ένας φιλόσοφος. Αναφορές στα βιβλία αυτά έχω συναντήσει σε φιλοσοφικά, κοινωνιολογικά, εγκληματολογικά συγγράμματα, σε βιβλία ψυχολογίας, μαθηματικών και αστροφυσικής. Θυμάμαι για παράδειγμα πόση εντύπωση μου είχε κάνει όταν ανοίγοντας ένα βιβλίο εγκληματολογίας αντίκρισα αντί για πρόλογο μια φράση από την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων’». Ήταν η φράση της βασίλισσας ότι στη χώρα της πρώτα εκτελείται ο κρατούμενος, μετά γίνεται η δίκη και τέλος ακολουθεί το έγκλημα. Το θέμα του βιβλίου ήταν μια κριτική ανάλυση του θεσμού της προληπτικής κράτησης.

Ποιοι ήταν οι ήρωες της παιδικής σας ηλικίας;

Οι δράκοι. Μου ήταν ιδιαίτερα προσφιλείς και λυπόμουν όταν διάφοροι αλαζονικοί πρίγκιπες τους σκότωναν για να εντυπωσιάζουν και να κατακτούν πριγκίπισσες. Πίστευα ότι ήταν θύματα μιας μεγάλης αδικίας και με ενοχλούσε το γεγονός ότι τα ζευγάρια έχτιζαν την ευτυχία τους πάνω στο πτώμα ενός άτυχου πλάσματος. Θαυμάζουμε, σεβόμαστε και προστατεύουμε διάφορα άγρια ζώα χωρίς να θεωρούμε το διαιτολόγιό τους αίτια για να τα εξοντώνουμε. Εφόσον θεωρούμε φυσικό για ένα λιοντάρι να κατασπαράζει ζαρκάδια, γιατί να μην δείχνουμε την ίδια κατανόηση και στην περίπτωση ενός δράκου που λιγουρεύεται πριγκίπισσες; Οι απορίες μου αυτές δεν ετύγχαναν ικανοποιητικής απάντησης. Γενικά είχα την εντύπωση ότι οι μεγάλοι απέφευγαν τέτοιου είδους ερωτήσεις. «Οι πρίγκιπες επιτρέπεται να σκοτώνουν δράκους. Οι δράκοι απαγορεύεται να σκοτώνουν πριγκίπισσες. Πάει τέλειωσε!» Δεν είναι απορίας άξιο ότι ψάχνοντας για πειστικότερες απαντήσεις σε τέτοιου είδους απορίες κατέληξα να γίνω εγκληματολόγος.

 

Τι είναι αυτό από την παιδική σας ηλικία που θυμάστε με ξεχωριστή συγκίνηση και αγάπη;

Ένα παιχνίδι, ένα μουσικό ανθρωπάκι με κίτρινο σκούφο και μπέρτα –που έκρυβε στην καρδιά του μια μικρή μελωδία– όταν το κουνούσες ηχούσε ένα καμπανάκι. Ήμουν σίγουρος ότι ερχόταν από τη Χώρα της μουσικής και το καταδίωκαν οι δράκοι της σιωπής. Γι’ αυτό μόνο με κλειστά παράθυρα και κλειδωμένες πόρτες τολμούσα να τον κουνάω.

 

Τι άλλο να περιμένουμε από τη Σύνθια;

Την ίδρυση ενός σχολείου παπαγάλων στο οποίο θα διδάσκει τους μαθητές να μιλάνε αρχαία Νορβηγικά και να τραγουδάνε άριες από Ισπανικές όπερες.

 

Ο γαργαλιός είναι κάτι που χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη φορά;

Ο γαργαλιός, μια εφεύρεση μου που σε κάνει να γελάς όταν είσαι κακόκεφος, μάλλον δεν αρκεί στην περίπτωσή μας. Θα πρότεινα για καλό και για κακό, να πίνουμε κάθε πρωί και ένα ποτήρι πορτογαργαλάδα.

 

Στα ειδικά γυμνάσια διδάσκεται ένα από τα βιβλία σας, τα μαγικά μαξιλάρια. Τι πιστεύετε ότι μπορούν να πάρουν από αυτό το κείμενο τα παιδιά με ιδιαιτερότητες;

Δεν το γνώριζα αυτό. Πιστεύω ότι μπορεί να πάρουν το μήνυμα ότι όλα είναι δυνατά, ότι πάντα υπάρχει ελπίδα, ότι τα όνειρα μας, κάνεις δεν μπορεί να μας τα στερήσει.

 

Πιστεύετε ότι το παιδικό βιβλίο ή το παραμύθι απευθύνεται σε συγκεκριμένη ομάδα παιδιών;
Απευθύνεται σε όλα τα παιδιά και όχι μόνο. Η έννοια της συναπόλαυσης είναι καθοριστική.

Αν οι γονείς διαβάζουν στο παιδί μια ιστορία που αφήνει τους ίδιους αδιάφορους, το παιδί το αντιλαμβάνεται ή το διαισθάνεται και αντιδρά ανάλογα. Αν όμως απολαμβάνουν και ίδιοι την όλη διαδικασία, τότε είναι πολύ πιο πιθανόν να μεταδώσουν στο παιδί την αγάπη για το διάβασμα.

 

Πως βλέπετε το μέλλον του βιβλίου μέσα στον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο;

Λαμπρό. Κι αυτό επειδή το βιβλίο δεν είναι ένα μέσο καταγραφής, ένα αντικείμενο. Είναι μια έκφραση ιδεών, αξιών και σκέψεων, ένα περιεχόμενο. Αν το περιεχόμενο αυτό λαμβάνει υλική υπόσταση, σε πέτρα, σε περγαμηνή, σε χαρτί ή σε οθόνη, δευτερεύουσα μόνο σημασία έχει.

 

Θυμάστε κάποια συγκινητική ιστορία σε σχέση με έναν μικρό θαυμαστή σας;

Μου είχε τηλεφωνήσει πριν αρκετά χρόνια ένας ρεπόρτερ τηλεοπτικού σταθμού και μου είχε περιγράψει την περίπτωση ενός δωδεκάχρονου αγοριού που είχε αναγκαστεί να φύγει από το σπίτι του και ζούσε στην ακτή Τζελέπη μέσα σε ένα χαρτόκουτο από ηλεκτρικό ψυγείο. Ένα από τα τρία «πολύτιμα» αντικείμενα που είχε στο σπίτι/χαρτόκουτό του το παιδί αυτό, εκτός από ένα κλεφτοφάναρο και μια φυσαρμόνικα, ήταν το βιβλίο μου «Οι Πειρατές της Καμινάδας» που το διάβαζε ξανά και ξανά επειδή δεν είχε χρήματα για να αγοράσει άλλο βιβλίο.

 

Έχετε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;

Σε κάθε έρημο, όσο απέραντη κι απελπιστικά ατελείωτη κι αν φαίνεται, υπάρχουν μικρές οάσεις που όταν τις ανακαλύπτεις πρέπει να τις χαίρεσαι, όχι να τις προσπερνάς. Δυστυχώς η καθημερινότητα μας έχει φορέσει παρωπίδες με αποτέλεσμα να έχουμε χάσει την ικανότητα να τις διακρίνουμε. Άλλες φορές πάλι έχουμε πεισθεί ότι πρόκειται για οφθαλμαπάτες και δεν δίνουμε καμία σημασία. Όσο πιο μικρές όμως είναι οι οάσεις, τόσο περισσότερο, με λίγη δημιουργικότητα και φαντασία μπορεί να φουντώσουν και να γίνουν δάση ολόδροσα γεμάτα χρώματα και αρώματα.

 

ευχαριστώ πολύ

Άποψη για “Με τον Ευγένιο Τριβιζά

  1. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να άγγιζαν έστω μια σταγόνα αυτού του ωκεανού αισιοδοξίας. Η ζωή είναι πολύ όμορφη.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Βοήθεια

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress